Waarom ik Bandjes Digitaliseren begon

Mijn naam is Tim Dekkers, geboren in 1991, en al van jongs af aan ben ik gefascineerd door techniek. Radio’s, computers en andere apparaten schroefde ik uit elkaar om te ontdekken hoe alles vanbinnen werkte. Soms kreeg ik ze zelfs weer netjes in elkaar.

Ik kijk met veel plezier terug op de tijd van grote computers, de Nintendo 64 en radio’s met een cd-speler erbovenop. Apparaten waren groot, tastbaar en hadden ieder hun eigen karakter. Je gebruikte ze jarenlang en raakte eraan gehecht.

Een tijd waarin we alles filmden

Diezelfde charme hadden de videocamera’s van vroeger. In onze familie was dat vooral de Sony Handycam. Later stapten we over op een camera met een SD-kaart, maar eerlijk gezegd voelde dat toch anders. De camera werd praktischer, maar een deel van de beleving verdween.

Met de videocamera legden we niet alleen korte momenten vast. We filmden complete kerstdiners, vakanties, verjaardagen, geboortes, bruiloften, dagjes uit en natuurlijk oud en nieuw. Soms stond de camera minutenlang op tafel terwijl iedereen gewoon doorpraatte.

Juist die ogenschijnlijk onbelangrijke stukken vind ik nu bijzonder. Je ziet hoe iemand keek, hoort stemmen die je bijna vergeten was en merkt kleine gewoontes op die in een foto nooit zichtbaar zouden zijn. Oude videobanden laten niet alleen zien wat er gebeurde, maar brengen ook de sfeer van toen terug.

Jarenlang lagen de banden op zolder

Volgens mij hebben wij tot ongeveer 2005 vrijwel alles op videotape opgenomen. Daarna kwamen de geheugenkaarten en vanaf 2010 filmden we steeds minder met een aparte camera. Zoals bij zoveel families belandden de bandjes uiteindelijk in dozen op zolder.

Je mist zulke opnames lange tijd niet. Het dagelijkse leven gaat verder en de dozen blijven onaangeraakt staan. Totdat je afscheid moet nemen van iemand, zelf kinderen krijgt of onverwacht iets tegenkomt dat je aan vroeger herinnert. Dan ontstaat ineens de behoefte om die beelden weer te zien.

Dat was voor mij het moment waarop ik onze familieopnames ben gaan digitaliseren.

Mijn eerste opstelling was heel eenvoudig

Ik begon met een eenvoudige opstelling en een USB-capturekaart. Het was nog geen geavanceerde apparatuur, maar het werkte. Langzaam verzamelde ik alle opnames en zette ik ze om naar digitale videobestanden.

Daarna planden we meerdere avonden met de familie om alles terug te kijken. We zagen vakanties waarvan we veel details waren vergeten, mensen zoals ze vroeger waren en momenten die jarenlang verborgen hadden gezeten op een cassette.

We hebben gelachen, verhalen opgehaald en soms ook met een brok in onze keel gekeken. Toen begreep ik pas hoeveel waarde er in zo’n klein bandje kan zitten.

Van persoonlijke interesse naar een serieus vak

Het terugvinden van onze eigen beelden gaf mij zoveel voldoening dat ik voorzichtig advertenties op Marktplaats plaatste. De reacties kwamen sneller dan verwacht. Blijkbaar hadden veel meer mensen dozen met oude opnames, maar niet de juiste apparatuur of tijd om ze zelf over te zetten.

Ik besloot mijn volledige opstelling te verbeteren. De eenvoudige capturekaart maakte plaats voor gespecialiseerde afspeelapparatuur en een zorgvuldig ingerichte werkwijze. Ik leerde steeds meer over verschillende videosystemen, storingen, aansluitingen, beeldsignalen en de kwetsbaarheid van oude media.

Wat begon met gewone videobanden en cameracassettes groeide verder. Inmiddels werk ik onder andere met VHS, VHS-C, Video8, Hi8, Digital8, MiniDV, Betamax en Video 2000. Later kwamen daar audiocassettes, microcassettes, vinylplaten, dvd’s, floppy disks en Super 8-film bij.

Waarom ik Bandjes Digitaliseren begon

Uiteindelijk besloot ik van mijn passie en hobby een eigen bedrijf te maken: Bandjes Digitaliseren. Een eenvoudige naam die precies vertelt wat ik doe.

Ik wilde een website maken waarop mensen zonder ingewikkelde technische kennis een aanvraag kunnen doen. Maar het belangrijkste gebeurt voor mij niet op de website. Het persoonlijke contact en de zorg voor het aangeleverde materiaal staan altijd centraal.

Een videoband is vervangbaar, maar de opname die erop staat meestal niet. Het kan het enige bewegende beeld zijn van een ouder, grootouder, jeugdvriend of een huis waarin iemand is opgegroeid. Daarom behandel ik iedere verzameling alsof het mijn eigen familieopnames zijn.

Dat persoonlijke karakter wil ik behouden, ook nu steeds meer mensen hun oude media bij mij laten digitaliseren. Ik vind het belangrijk dat mensen weten wie hun herinneringen behandelt, waar hun banden zijn en wat er tijdens het proces gebeurt.

Beelden krijgen hun waarde terug wanneer je ze bekijkt

Veel oude opnames liggen al tientallen jaren opgeborgen. Niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar omdat de apparatuur om ze af te spelen langzaam uit onze huizen is verdwenen.

Wanneer die beelden weer zichtbaar worden, krijgen ze hun betekenis terug. Dat moment waarop iemand een bekende stem hoort of zichzelf als kind terugziet, blijft bijzonder. Precies dat gevoel dat ik tijdens onze eigen familieavonden ervoer, probeer ik nu ook voor anderen mogelijk te maken.

Zo groeide een doos vol familiebandjes uit tot Bandjes Digitaliseren. Niet vanuit een commercieel idee, maar vanuit mijn liefde voor techniek, tastbare media en de verhalen die daarop bewaard zijn gebleven.